Een aardappel-dilemmaby arnoudvanholst |
Wat
doe je, als je de eerste subtiele verschijnselen van de ziekte 'Blight'
op je aardappelplanten ontdekt? Grijp je net als de buren naar een
bestrijdingsmiddel, of kom je na waar dit bedrijf voor staat?
Biologisch... Mooi woord, maar in dit geval ook haalbaar? Iedere tuinder
weet dat na verloop van tijd ook de aardappelen zelf aangetast zullen worden, waardoor je ze niet meer kunt eten. En dat zou heel jammer zijn, zeker nu er uitgerekend dit jaar zo'n dertien extra nieuwe soorten zijn geplant!
Voor
dit dilemma kwam Arnoud een paar weken geleden te staan. Of hij even
wilde beslissen. Hm, wat doe je dan? Uit ervaring kon hij niet putten,
dus leek gebed de enige oplossing. Daarna was hij vastbesloten: Er zou
niet gespoten worden. Een overmoedig besluit, met een hele
wintervoorraad aardappelen op het spel...
Daarna
wilde hij de aangetaste plantjes wel eens met eigen ogen zien. Want ja,
toch wel handig om te weten hoe 'Blight' er nu eigenlijk
uitziet. Degene die de symptomen voor het eerst had ontdekt, bracht hem
er met alle liefde heen. Maar... geen vlekje meer te bekennen... zelfs
geen spikkel!
Eind
juli. Het is zover: Aardappeloogst. Rijen achtereen in de grote
biologische tuin. Onbespoten. Omringd door de rijk bespoten
aardappelvelden van de buren, waarvan het gevlekte groen overduidelijk
de aanwezigheid van 'Blight' verraad. Wat een vreugde, als uit onze
zandgrond de één na de andere vlekkeloos gave aardappel tevoorschijn komt... en zelfs geen spatje 'Blight' op het loof!
En dat terwijl er wel aardappelziekte bij de buren was en aan de andere kant de Colorado-kever was gesignaleerd .